خدا حافظ سال دوست داشتني ۸۷
"برگي از دفتر خاطراتم"
کمتر از ۱ هفته ديگر با سال ۸۷ هم بايد خدا حافظي کنيم
سالی که با آرزوی تشکيل ارکستر آغاز شد و با کنسرت در تالار وحدت به پايان رسيد
چهارمين سال همکاري من و حميد خزاعي , يکسال پر کار ؛ يکسال پر از اضطراب و سختي
هر بار که يک اتفاق بد و يک پيشامد و مشکل سخت براي من و خزاعي پيش مي آيد دوستي ما مستحکم تر مي شود اتفاقاتي که در يک مقطع زماني خواب را بر چشمان ما حرام ميکند بعد از گذشت زمان کوتاهي به بخشي از خاطرات دوستي و همکاريمان تبديل ميشود
سال ۸۷ را با برنامه ريزي براي تشکيل ارکستر آکادميک تهران آغاز کرديم و شايد به خوش بينانه ترين حالت ممکن اگر فکر مي کرديم به چند اجرا در سالن هاي کوچک تهران قانع بوديم
ولي با وجود تمام سختي هاي کاري بعد از ۶ شب کنسرت با سال ۸۷ خداحافظي ميکنيم
ارکستري که با ۲۳ نفر آغاز شد با ۶۰ نفر در رودکي روی سن رفت و با ۷۴ نفر به اجراي تالار وحدت رسيد
۶۰ دوست به دوستان من اضافه شد ؛ ۷۲ هنرمند همکار که بي شک بيش از ۶۰ نفر آنان همچون من و خزاعي اکنون ارکستر را با عنوان " ارکستر ما " مي دانند نه ارکستر سالمي و خزاعي
ارکستري که شايد بزرگترين از لحاظ تعدد نوازنده نباشد ولي بي شک بزرگترين ارکستر از نظر عمق دوستي بين نوازندگان است
سال ۸۷ را بايد در کدامين بخش از زندگي خود قرار دهم نمي دانم ؛ ولي سالي بود دوستداشتني و خاطره انگيز ؛ کساني به ما کمک کردند که سال گذشته نامشان را هم نمي دانستم !!
کساني سنگ بر راهمان گذاشتند که سال هاي قبل کمک حالم بودند
دوستاني را از دست دادم که فکر مي کردم چون برادريم ؛ و چه سخت است پشت کردن معلم بر شاگردش ؛ چه سخت است فراموش کردن معلمي که چون پدر دوستش داشتم
چه ناگوار است باور کردن اين که معلمي که چراغ در راه زندگي هنري تو باز کرد ؛ اکنون راه بر تو ميبندد و چه سخت است فراموش کردن خاطرات شاگردي ؛ هم سال ۸۴ مجبور به فراموش کردن معلم شدم هم سال ۸۷
فراموش کردن کساني که هنوز دست خطشان را چون کتيبه اي مقدس مي دانم
سال ۸۷ ارکستري به من داد که آرزويش را چند سال در دل داشتم و معلمم را از من گرفت و درسي تازه به من داد و به من آموخت تا باور کنم
" به هيچ يار مده خاطر و به هيچ ديار ...... که بر و بحر فراخ است و آدمي بسيار"
سال ۸۷ دوستاني به من داد که به همراه آنان و به اعتبار آنان و به اميد همکاري با آنان پا بر سالي جديد مي گذارم تا اين بار براي آرزوهايي بزرگتر قدم بردارم
خدا حافظ ۸۷ ؛ خداحافظ ۲۷ سالگي ؛ خداحافظ سختي هاي دوست داشتني و خداحافظ معلم عزيزم وسلام بر سالي ديگر با اميد هايي بزرگتر
نوشته شده توسط امین سالمی در شنبه بیست و چهارم اسفند 1387 و ساعت 2:15